PKN
It Keningsfjild Hervormde Gemeente Opsterland Noord en De Mande Ureterp-Siegerswoude-Bakkeveen
 
Van uit de pastorie Van uit de pastorie

Combinatie van de gemeenten
Gereformeerde Kerk ‘De Mande’ te Bakkeveen en de Hervormde Gemeente Opsterland-Noord te Bakkeveen-Ureterp-Frieschepalen-Siegerswoude
 
Een schone toekomst
 
Het is nog 2014 wanneer ik dit schrijf  en kan me nog moeilijk inleven hoe het leven er na de jaarwisseling uit zal zien. Wat we wel weten is wat er achter ons ligt; aan leuke dingen en aan moeilijke of verdrietige gebeurtenissen. Aan de ene kant zaken die je graag vast zou willen houden, koesteren en bewaren. Met aan de andere kant de ervaringen die je het liefst uit je levensboek zou willen schrappen om zo met een schone toekomst verder te gaan.
Gedachten die me bij de volgende afbeelding brengen.
Een ladder die reikt naar die schone toekomst; aan het  helemaal opnieuw kunnen beginnen. Het verlangen dat alle dingen die niet goed waren of die je verkeerd hebt gedaan volledig achter je laten. Eenvoudige zaken, zoals die ruzie die achteraf nergens over ging. Maar ook de ernstige en diep trieste gebeurtenissen. Zoals dat fatale ongeluk, de keer dat je vreemd ging en dat het einde van je huwelijk betekende. De gedachte dat je uiteindelijk zulke zware lasten van je schouders af mag laten vallen en een totaal nieuw leven mag oppakken.
De realiteit van alle dag vertelt ons, dat zo’n schone toekomst niet bestaat. De mens is in die zin onverbiddelijk in z’n oordeel. “Toen en toen heb je mij dat aangedaan en dat vergeef ik je nooit weer.” Of weet je nog? “Die en die heeft bij de supermarkt ooit een krop sla gestolen.” Gebeurtenissen die je ten eeuwigen dage blijven achtervolgen. Gedrag waar iedereen zich schuldig aan maakt en oorzaak is van familievetes, onoplosbare conflicten en oorlog. Een tredmolen die eeuwig rond blijft draaien.
 
Ooit leefde op aarde een wijze man die rondbazuinde dat het anders moest en anders kon. Hij gaf tips om uit die eeuwig ronddraaiende tredmolen van zonde en schuld te stappen. Eén daarvan is het woord vergeving. Of een ander woord, dat tegenwoordig bijna niet meer wordt gebruikt, is verzoening; tot verzoening, tot een oplossing komen door niet aan je eigen gelijk vast te houden.
Geen gemakkelijke klus, bijna tegennatuurlijk. Door erin te geloven én te oefenen kom je echter wel een heel eind. De wereld wordt er mooier van, rijker. De schone toekomst is al begonnen!
Deze man uit het stadje Nazareth, zoon van Jozef en Maria, gaf zelf het voorbeeld door z’n moordenaars bij voorbaat al te vergeven. Het geloof in deze man, die door gelovigen ‘zoon van God’ genoemd wordt, maakt dat het onnodig is met de ‘zware last’ uit het verleden rond te blijven zeulen. Bij hem staan de woorden vergeving en verzoening hoog in het vaandel en hij maakt voor iedereen een schone toekomst mogelijk. Op de afbeelding is hij voor mij de sterke kracht die de ladder naar de toekomst vast houdt.
Dirk Vis

 
vanuit de pastorie vanuit de pastorie


‘It Keningsfjild’
 
Combinatie van de gemeenten
Gereformeerde Kerk ‘De Mande’ te Bakkeveen en de Hervormde Gemeente Opsterland-Noord te Bakkeveen-Ureterp-Frieschepalen-Siegerswoude
 
 
Monstertrucks
 
Het is een woord dat in de dagen na het vreselijke ongeluk in Haaksbergen steeds in me rondzingt. Wat een verdriet en wat een leed aangericht door één zo’n monster. Stel je eens voor dat dit begin september in Bakkeveen was gebeurd. In ‘De Slûswachter’ van september zocht ik naar de uitnodiging van dit spektakel. Kwam het alleen tegen in de activiteitenagenda met als tekst: ‘Stunt rijden met auto’s en motoren. Parkeerterrein Mjûmsterwei, 19.00 uur.’ Toen waren het blijkbaar nog geen monstertrucks.
Wat ik me bij dit soort evenementen altijd afvraag: wat trekt mensen om naar zoiets toe te gaan. Is dat de hoop lawaai die de ronkende motoren produceren, is het het stoere uiterlijk van de auto’s en motoren? Is het de lol van het met grof geweld andere auto’s platwalsen? Wat is het in de mens dat hij er blijkbaar genoegen in schept dingen kapot te maken. Of dat nu het vernielen van een bushokje is of het inkegelen van de ruiten in een leegstaand pand. Een soort oerinstinct om te overleven? Anderen uitroeien, dan wel z’n spullen kapot maken om zelf staande te blijven? Je ziet het gebeuren in de broeihaarden van de wereld. Er gaat geen dag voorbij zonder televisiebeelden van voor geweld vluchtende mensen en kapot geschoten huizen en wegen. Onzinnig geweld, net zo onzinnig als stuntende monstertrucks.
Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik dit soort geweld weliswaar scherp veroordeel, maar van mezelf weet dat ik geen haar beter ben. Diep in mij zit datzelfde ‘oerinstinct’. Ik zou het fantastisch vinden om in een slooppand de ruiten stuk te mogen gooien. Of met een kanon er de schoorsteen vanaf te schieten en daarna de brandbare spullen in de fik te steken. Het zou me denk ik een groot genoegen schenken.
Ik prijs me gelukkig dat ik in een omgeving ben opgegroeid waarin dit ‘oerinstinct’ een beetje in goede banen is geleid. Dat ik normen en waarden heb meegekregen waarin geweld werd afgekeurd en het doen van het ‘goede’ en ‘liefdevolle’ werd aangemoedigd. Een omgeving, waarin m’n ouders, familie, school en dorpsgenoten het goede voorbeeld waren. Waarin je werd aangesproken wanneer je ‘bûten de stringen’ ging.
Mens-zijn moet je leren, zeker om een goed mens te zijn. De leerschool is de directe omgeving; ouders, familie, school, dorp en maatschappij. Om te bepalen wat een ‘goed’ mens is daarvoor zijn richtlijnen nodig en een platform om daarover met elkaar in gesprek te gaan. De kerk is een van de weinige plekken waar deze gesprekken worden gevoerd. Inspiratie puttend uit oude bronnen en verhalen. Eigenlijk zou iedereen, gelovig of niet, daaraan mee moeten doen. Om monsters te beteugelen.
 
Dirk Vis

 
Vanuit de Pastorie Vanuit de Pastorie


‘It Keningsfjild’
 
Combinatie van de gemeenten
Gereformeerde Kerk ‘De Mande’ te Bakkeveen en de Hervormde Gemeente Opsterland-Noord te Bakkeveen-Ureterp-Frieschepalen-Siegerswoude
 
Je kunt er niet omheen
Iedereen die in de streek rond het Koningsdiep woont of er regelmatig komt, kan er niet omheen: de confrontatie met de publiciteitsborden rond ‘www. Pinksterfeest.org’. Elk jaar opnieuw staan ze op strategische punten opgesteld. Meestal na de pinksterdagen gevolgd door een foto en verslag in de regionale pers. Of je nu wilt of niet: je kunt er niet omheen.
Simpel gezegd is dat nu juist de betekenis van het verhaal dat er achter schuil gaat. De geest in de betekenis van adem, wind, is overal. Gelukkig maar want waar geen lucht is, is geen leven mogelijk. We kunnen er niet zonder. Zonder adem geven we letterlijk de geest.
In de christelijke traditie hebben we het niet alleen over geest met een kleine letter, maar bovendien over Geest met een hoofdletter. Daarmee proberen we een extra dimensie aan te geven van geest met een kleine letter. Iets ongrijpbaars, een gevoel dat moeilijk onder woorden is te brengen. Vaak wordt het uitgelegd als inspiratie; toen ik eenmaal de geest kreeg rolde die moeilijke brief zomaar uit de pen. Dichters, beeldhouwers, schilders schiet soms midden in de nacht iets te binnen en kunnen dan niet anders dan dit eerst op te schrijven of te schetsen. Inspiratie die hen tegemoet komt vallen. Waar vandaan? Joost mag het zeggen.
De onlangs overleden Wubbo Ockels die de aarde letterlijk van afstand heeft bekeken, had een enorme gedrevenheid om de mensheid er bewust van te maken, dat we allemaal astronauten zijn van het Ruimteschip Aarde. Hij predikte de religie van de mensheid en liet ons zijn ‘tien geboden van het geloof in de mensheid’ na. Wanneer iedereen daadwerkelijk zou proberen deze 10 geboden in praktijk te brengen, dan kan de wereld er al op korte termijn heel anders uitzien. Dan zou er een hele andere wind (geest) door de wereld waaien. De geest van de menselijkheid, waar niemand zonder kan. Waar Ockels de inspiratie, zijn gedrevenheid vandaan had? Joost mag het weten.
Wubbo Ockels ging er vanuit dat we ons niet achter een God kunnen verstoppen, omdat de God van de mensheid in ons allemaal zit. Als mens is iedereen zelf verantwoordelijk en komt het er op neer, dat de mens het allemaal alleen doen. In mijn ogen een zware en onmenselijke klus.
In de betekenis van het christelijk geloof  voegt de Geest van God een extra dimensie aan al die inspanning voor meer ‘menselijkheid’ toe. Namelijk dat je je met al je gedachten, je mag richten op deze Geest, deze bron van leven die altijd thuis geeft, altijd bereikbaar is. En dat de mens hierdoor geïnspireerd in staat is om altijd en overal de goede keuzes in het leven te maken. Uiteindelijk, maar dat wordt pas in een later stadium zichtbaar, met een 100% garantie!
Eén (bijbelse) waarschuwing: een mens blijft een mens en de garantie geldt alleen, wanneer er onderscheid in geesten wordt gemaakt tussen de goede en kwade geesten. Ook daar kun je niet om heen!
 
Dirk Vis  

 
Van uit de pastorie Van uit de pastorie


‘It Keningsfjild’
 
Combinatie van de gemeenten
Gereformeerde Kerk ‘De Mande’ te Bakkeveen en de Hervormde Gemeente Opsterland-Noord te Bakkeveen-Ureterp-Frieschepalen-Siegerswoude
 
‘Tem het beest in de financiële mens’
Deze kop op de economische pagina van de krant net na de Paasdagen raakte me. Het is een term die ik zelf ook wel eens in de mond neem, maar dan zonder het woord ‘financiële’ er tussen. Tem het beest in de mens.
Een oud bankier, George Moller, gaf in Groningen een college over ethiek in het bankwezen. Hij pleitte ervoor dat het vak ethiek weer een prominent onderdeel wordt van het (economie) onderwijs. Studenten moet je het verschil weer leren tussen goed en slecht. Geef ze weer een moreel kompas en leer ze een eigen oordeel vellen, zo was zijn stelling. Uit eigen ervaring wist deze topman dat je als bankier finaal de mist in gaat als je alleen wel goed kunt rekenen, maar daarbij de moraal en ethiek uit het oog verliest. Volgens hem is dit de oorzaak van de huidige economische crisis. Hij eindigde zijn college met de weinig hoopvolle opmerking dat het beest in de mens, en zeker het financiële beest, moeilijk is te temmen.
Het klinkt misschien eigenwijs, maar ik weet al heel lang dat het beest in de mens moeilijk is te temmen. Ook weet ik uit ervaring, dat ‘het beest’ in ons allemaal huist. Hoe lief, aardig en vredig we ook willen zijn. Wanneer de verleiding of nood aan de man/vrouw komt, dan zijn we allemaal tot de ergste dingen in staat.
Na het lezen van het genoemde krantenartikel bedacht ik hoe waardevol het is, dat er al meer dan 2000 jaar een instituut bestaat dat probeert ‘het beest’ in de mens te temmen. Daarbij gebruik maakt van een handleiding die slechts Tien Woorden bevat, na te gaan op 2 x 5 vingers. Of die je zelfs (in een zeer vrije vertaling van het bijbelboek Exodus 20) kunt rappen:

 
Ken jij de tien woorden,
de woorden een tot tien.
Laat ze dan eens horen,
dat wil ik wel eens zien!
Deze woorden zijn gegeven
als tien vriendjes voor het leven:
Een is God, die maakt je vrij!
Er is geen ander zoals Hij.
Twee wil zeggen: God en jij,
daar horen echt geen beelden bij.
Drie dat is Gods eigen naam,
om met respect mee om te gaan.
De dag van God is nummer vier,
bevrijdingsdag voor mens en dier.
Zodat je weeklijks even voelt
hoe God de schepping heeft bedoeld.
Vijf gaat om je ouders en jij,
wees goed voor elkaar, daar leef je bij.


 
Maak niet dood, laat zes je horen,
knoop dat heel goed in je oren.
Een maatje is, zegt nummer zeven
iets heel kostbaars in je leven.
Dus luister goed naar dit gebod
en maak wat heel is niet kapot.
Acht zegt: stelen is niet cool,
dan wordt het hier een beestenboel.
Negen: laat dat vals gepraat,
waarmee je and’re mensen schaadt!
Tien zegt: vaar je eigen koers.
Wees dan vrij en niet jaloers
op wat een ander heeft of kan,
daar word je ongelukkig van.
Dit zijn de tien woorden,
de woorden één tot tien.
Je kunt ze horen,
iets om te doen misschien?



Tien woorden die de mensheid heeft gekregen om een beetje ‘menselijk’ met elkaar om te gaan en niet te vervallen in ‘beestachtig’ gedrag. Dit menselijke hebben we blijkbaar niet van nature en daarom is het nodig je hierin steeds weer te oefenen. Een kerk wordt daarom ook wel oefenplaats genoemd. Anders dan soms wordt gedacht zijn kerkgangers geen club van volmaakte mensen. Het zijn leerlingen die regelmatig bij elkaar zitten om te oefenen de 10 woorden handen en voeten te geven. Bankiers, beurshandelaren, iedereen is er welkom!                Dirk Vis

 
pastorie pastorie


‘It Keningsfjild’
 
Combinatie van de gemeenten
Gereformeerde Kerk ‘De Mande’ te Bakkeveen en de Hervormde Gemeente Opsterland-Noord te Bakkeveen-Ureterp-Frieschepalen-Siegerswoude
 
Maria in Bakkeveen verschenen
Er wordt op dit moment weer veel over geschreven en gepraat. Grote artikelen in de kranten over de verschijning van Maria op Het Bildt. Inmiddels een aantal jaren terug maar een gebeurtenis die blijkbaar een grote indruk heeft gemaakt. Ook in Bakkeveen was Maria een aantal keren pontificaal aanwezig. Voor iedereen heel duidelijk zichtbaar op het tot dorpsplein omgetoverde podium van De Mande. Meer dan 750 musicalbezoekers hebben kunnen zien en horen hoe haar leven zo ongeveer is verlopen. Het leven dat op een geweldige manier werd neergezet en bezongen door een 70-tal vrijwilligers. De reacties van de bezoekers waren lovend en ik heb gemerkt dat het verhaal van Maria bij veel mensen een diepe indruk heeft achtergelaten.
Op 17, 18, 19, 20 en 21 april speelt Maria opnieuw een rol in de kerken. Is ze in de verhalen aanwezig als de moeder van Jezus. Wanneer hij op avond voor zijn dood met zijn vrienden z’n laatste maaltijd nuttigt. Is ze in z’n buurt op het moment dat hij in een rechtszitting onschuldig ter dood wordt veroordeeld. Staat ze erbij als haar zoon samen met nog een paar anderen aan het kruis wordt geslagen en na z’n sterven in een rotsgraf wordt gelegd.
Op de dag na de begrafenis, die nu Stille Zaterdag wordt genoemd is er alleen maar het diepe zwijgen van iets waar geen woorden voor zijn. Een Maria die huilt om het verlies van haar kind. Herkenbaar voor iedereen die te maken heeft met het verlies van een dierbare. Wie kan je troosten, waar moet je het zoeken als het liefste en kostbaarste je is ontnomen? Na de dood van iemand van wie je houdt val je in een ontzettend diep gat. Alles is zwart om je heen. Een eindeloze donkere tunnel waarin geen lichtpuntje valt te ontdekken. Omdat van Maria bekend is dat zij als geen ander weet hoe zwaar verdriet kan wegen, worden er wereldwijd miljoenen kaarsjes bij haar beeld aangestoken. Ook wordt haar vaak gevraagd om voorbede te doen.
Critici vinden dit alles maar onzin; kaarsjes branden, bidden, oude verhalen lezen over iemand die onschuldig wordt veroordeeld, aan een kruis wordt gehangen en wiens graf na drie dagen weer leeg zou zijn. Gelovigen noemen dit: opstanding. Jezus is opgestaan uit de dood.
Velen herkennen zich in het diepste verdriet dat Maria ooit overkwam. Mensen die later net als Maria aan den lijve ervaren hebben dat in het diepste donker een lichtpuntje zichtbaar werd. Een lichtpuntje dat langzaam groter werd, soms bijna weer uitdoofde, om vervolgens groter op te lichten en tenslotte zo licht werd en het donker verdreef. Het leven vond uiteindelijk weer een weg. ‘Ik voel me als uit de dood opgestaan.’ Reden om vanaf dat moment uit dankbaarheid elke dag een kaarsje aan te steken bij de foto van een geliefde.
In de dagen voor Pasen wordt in de kerken door middel van verhalen in feite dezelfde route afgelegd. Van afscheid, veroordeling, lijden, dood, begraven worden en doodse stilte. Om op zaterdagavond het langzaam lichter te zien worden. En op Paaszondag uit te jubelen, dat het Licht van de zoon van Maria het donker voor eeuwig en altijd heeft overwonnen.
 
Dirk Vis
 
Komt dat zien op Koningsdag
Iedereen die de laatste weken vanaf Drachten het dorp Ureterp is binnen gekomen heeft ze zien staan: de beschermplaten over de grafstenen, de schaftkeet, de busjes van het bouw- en installatiebedrijven en de mannen in werkkleding bij de Sint Piterkerk. Wat doen ze daar eigenlijk?De kerk is van binnen helemaal gestript en wordt aangepast aan de eisen van deze tijd. Een project dat met de nodige nullen aan kosten wordt beschreven. Nieuwsgierig wat er daarbinnen allemaal gebeurt en hoe het gaat worden?
Kom dan naar de
OPEN DAG
 
op zaterdag 26 april a.s. van 10.00 -13.00 uur (Koningsdag).
In de kerk zelf zijn er deskundigen om jullie rond te leiden en te vertellen hoe het was en hoe het gaat worden. Bij zonnig weer kunt u op het terras van het Teehûs thee/koffie/limonade krijgen. Binnen is een kleine tentoonstelling ingericht met interessante zaken en uiteraard de bouwtekeningen en schetsen van de nieuwe situatie. Ook voor kinderen in de basisschoolleeftijd valt er het nodige te ontdekken en te beleven. Neem ze gerust mee. (Zorg wel voor goede begeleiding bij het oversteken van de drukke weg.)
Voor vragen kunt u terecht bij kerkrentmeester Wiebe Veenstra (0512-303647,
e-mail

 
vanuit de pastorie vanuit de pastorie


‘It Keningsfjild’
 
Combinatie van de gemeenten
Gereformeerde Kerk ‘De Mande’ te Bakkeveen en de Hervormde Gemeente Opsterland-Noord te Bakkeveen-Ureterp-Frieschepalen-Siegerswoude
 
Het Angelus klept in de verte
 
In het vorige nummer schreef ik ‘Een dorp zonder kerk is geen dorp’. Daar heb ik alleen maar positieve reactie op gekregen en neem dus aan dat iedereen het met die stelling eens is. Daarom durf ik het nu aan een stapje verder te gaan en te stellen: ‘Een dorp zonder (luid)klok is geen dorp.’ Hoe ik hiertoe kom?  Mijn officiële domicilie is niet Bakkeveen, maar Hallum (bij Bartlehiem). Een dorp met een 47 meter hoge toren, met daarin 2 luidklokken die de uren van de dag laten horen en om 8 uur ’s morgens en ’s middags 2 en 6 uur hun zware tonen laten klinken over dorp en verre omgeving. In Frankrijk op vakantie kan ik ook enorm genieten van het klokgelui dat daar op gezette tijden in elk dorpje klinkt. Een geluid dat ik in Bakkeveen en Siegerswoude mis. Het klokgelui geeft mij het gevoel van verbondenheid met elkaar. Toen ik daarover zat te mijmeren, schoot me zo ineens de zin ‘het Angelus klept in de verte’ in gedachten. Ooit wel eens van het Angelusklokje gehoord, maar dan in de vorm van een legende. Dat het Angelusklokje van het afgebroken klooster Mariëngaarde in de Hallumervaart was gegooid, maar dat als het heel stil is en je heel goed luistert, het tot op de dag van vandaag, ’s middags om 12 uur nog steeds valt te horen.
Op internet vond ik betrouwbaarder informatie over het Angelus. Als eerste in een lied op You Tube van de Zangeres Zonder Naam. Dat het klokje grootmoeder oproept het Onze Vader te bidden en de kinderen haar dit nazeggen. Wikepedia schrijft: “Het angelus (voluit Angelus Domini; Nederlands de Engel des Heren) is een katholiek gebed dat van oudsher driemaal daags gebeden wordt: om zes uur 's morgens, twaalf uur 's middags en zes uur 's avonds. Waar voorheen de gelovigen hun werkzaamheden stopten om te bidden is dit gebruik grotendeels in onbruik geraakt. Het gebed wordt aangekondigd door het luiden van een kleine klok, het angelusklokje.”
Een klok die oproept de werkzaamheden even neer te leggen en de tijd te nemen voor bezinning; in de vorm van gebed of het op afstand bekijken waar je mee bezig bent. Wat jammer dat dit in onbruik is geraakt. Heel lang geleden wisten ze het al: een paar keer per dag enkele minuten uitstijgen boven het alledaagse helpt om anders in het leven te staan. Helpt mensen te ontdekken dat het leven niet van werken en altijd maar bezig zijn aan elkaar hangt. In Bakkeveen staat de klokkenstoel op de begraafplaats, maar als je er daar achter komt dat je anders met de tijd had moeten omgaan is het te laat! Volgens mij kan ie daarom beter naar de Brink verhuizen. In Siegerswoude wordt ook gesproken over het plaatsen van een klok op de begraafplaats. U mag raden naar de plek waar ik deze liever geplaatst zie!
 
Dirk Vis

 
 

Gangbare dienst in De Mande-
datum en tijdstip 22-10-2017 om 09.30
gangbare dienst meer details

Gangbare dienst in Siegerswoude-
datum en tijdstip 22-10-2017 om 9.3
gangbare dienst meer details

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.